A FAREWELL TO VILMA



Vilma Berontaite



ELENA YAÑEZ LAMAS

This academic year we have had the privilege of having an English-speaking assistant for The Comenius Project.

As everybody knows, the person assigned for our school is Vilma Berontaite, from Lithuania.

Now, when it is about to finish her stay with us, I would like to sum up the tasks she has made for the Comenius Project and her help not only for pupils but also for teachers, in addition to her work in different groups and levels.

Regarding her work with pupils taking part in the Comenius Project, Vilma helped them prepare presentations in Power Point, comics, board games, legends about water, posters related to water, … And she was also a support for the teachers Meli Peralta and María José Campello, who began this project two years ago and worked hard for it.

Besides, she worked with pupils needing special support; simply having contact with a foreigner who does not speak the pupils´ mother tongue has been an excellent stimulus for them.

On the other hand, she made presentations of her country, Lithuania, in nearly all the levels of ESO. As an example, in 3ºESO with the English teacher Juan José Seijas and 3ºPDC with the English teacher María José Fernández.

She attended and took part in different music lessons in 4ºESO and 1º BAC with the music teacher, Teo Ramirez. In these lessons she listened to songs in English with the pupils, helping them to understand the lyrics, being a good way to get in touch with the pupils in the classroom.

She also attended Art lessons in 1º ESO, whose teacher is Maria Armada. Some of the pupils made a comic for the Comenius Project; María helped pupils with the drawings whereas Vilma helped them with the texts in English.

Finally, she had no objection to teaching “the cell” in English in a Science lesson together with Dolores Vizoso or explaining a brief history of Lithuania with Divina Arnoso, both in 2ºESO.

And we cannot forget that she taught English to some members of the staff all year long.

Personally, it has been an unforgettable experience, not only in the professional field but in the personal one as well.

 I must say I had the honour of getting to know a wonderful person; intelligent, hardworking, nice person with a great ability to get used to living in a country with such a different culture from her own.

So, thank you very much Vilma. I think you will be in our hearts forever.

I would like to finish with a quotation:

“Why should we look down on other races?

We are all human beings, of one world and of one blood.

To hate a person just because he was born somewhere else,

just because he speaks a different language,

just because he thinks about things in a different way,

does not make sense.

We should get away from that.

We are all people,

Nobody is perfect,

And we all need help”

John Amos Comenius.

(seventeenth-century writer)

 

 

Días sen gloria

O pasado 10 de abril desprazámonos a Compostela para asistir á representación de Días sen gloria de R. Vidal Bolaño, feita polo CDG. A actividade organizouna o Departamento de Lingua galega e literatura e mais o Equipo de Normalización Lingüística.

A seguir ofrecemos unha escolma das valoracións feitas por alumnado de 2º A de Bacharelato:

OS MÁIS PRECAVIDOS

Durante varios minutos deixámonos levar polo que o autor nos quería transmitir: sensacións, impresións e todo o que representa o Camiño de Santiago. Todos somos camiñantes nun camiño que representa a vida.

JUAN FERNÁNDEZ OTERO

Días sen gloria, en principio, era unha obra teatral bastante complicada desde o meu punto de vista. Aparecían personaxes que non tiñan moita relación… Pero, a medida que pasaban os minutos, era máis e máis entretido; camiñaba con eles cara a Santiago e sentía os momentos ledos mesturados con enfrontamentos por parvadas.

RAQUEL ESPINOSA VÁZQUEZ

Trátase dunha obra cun comezo lento que semella ser aburrida ao comezo, pero que toma un cambio brusco co encontro dos personaxes cun gran sentido cómico. Sen embargo, o remate da obra é deficiente en canto a efectos especiais, pero co gran simbolismo que mostra a fin do camiño.

PABLO GONZÁLEZ PÉREZ

Persoalmente gustoume, sobre todo polo sentimento que teño cara ao Camiño, o cal recomendo facer, e que se vexa esta obra para entender moitos dos significados que se lle atribúe a este.

LUCÍA CHEDA ABELLA

Sinceramente, a obra sorprendeume bastante e esperaba bastante menos dela, posto que me defraudaron algunhas obras en galego. Por iso mesmo recomendo vela, a pesar do final que non me gustou…

ÁLVARO LÓPEZ FERNÁNDEZ

Foi unha obra sorprendente, moi diferente ao esperado. Nun escenario único e con poucos actores, conseguiu transmitir perfectamente as sensacións e sentimentos que tiñan os personaxes ao longo do Camiño de Santiago. É recomendable por ser unha obra diferente pola decoración con cordas, a música feita con elementos artesanais e coa voz dos propios actores.

ALBA PAZ FERNÁNDEZ

…en canto ao material escenográfico pareceume un pouco deficiente en relación co que a obra quere transmitir, por exemplo no momento final cando se produce a morte do protagonista, xa que a forma en que o matan non é moi crible.

ADRIÁN LÓPEZ MARTÍNEZ

Pareceume unha obra moi interesante en diferentes sentidos, pero quizais algo extensa.

RAQUEL MUÍÑO SOUTO

Impresionoume moito que a musicalidade a crearan os propios actores, cantando ou con instrumentos cotiáns. Gustoume que os actores interpretaran diferentes personaxes, pero non me gustou o final (a morte do protagonista), porque preferiría que os protagonistas acabaran xuntos. Ademais agradoume que a obra mesturase traxedia e comedia.

MARTA CHAO PLATAS

É  unha experiencia que moita xente debería facer, porque é boa tanto na aprendizaxe coma nos valores persoais, xa que a nosa vida é coma un camiño que debemos facer.

SILVIA FERNÁNDEZ DÍAZ

A obra trata sobre o Camiño de Santiago, este Camiño representa a nosa vida. Dános a valiosa lección de que non hai que xulgar a unha persoa pola primeira impresión, tal e como lles sucede aos dous protagonistas, xa que ambos comezaron o camiño desconfiando un do outro e, ao final, acaban namorándose.

LUCÍA VIÑES GARCÍA

Roberto Vidal Bolaño (1950-2002), autor de Días sen gloria

OS MÁIS ENTUSIASTAS

Días sen gloria foi a representación teatral en lingua galega máis entretida e apaixonante que nunca vira antes. Desde a miña butaca tiven a sensación de estar inmersa na historia, coma se soamente estivésemos os actores e eu; disfrutando dunha cantidade de sensacións indescritibles. Recoméndolla a todo o mundo, xa que, ademais de entreter, móstranos a historia do Camiño de Santiago, o cal milleiros de persoas realizan desde diferentes lugares do mundo para vivir unha experiencia única, que en ocasións está cargada de relixiosidade, como en Días sen gloria, mostrándonos a esperanza dun milagre ou simplemente por disfrutar dunha nova experiencia.

SARA GARCÍA RICO

A obra Días sen gloria estivo moi ben representada e os efectos sonoros foron maxistrais. Chamoume moito a atención os instrumentos  e a forma en que se empregaron para crear o ambiente da obra. Tamén é incrible o papel dos personaxes, que non só interpretan a obra, senón que son os encargados de crear os seus adornos musicais.

O argumento da obra reflicte a importancia da tradición do Camiño de Santiago, pois é un camiño de reflexión sobre o sentido da vida.

Persoalmente, recoméndolle esta obra a todas as persoas, desde os máis pequenos ata os maiores, desde os máis veteranos  ata os menos interesados neste tipo de espectáculo, pois é unha obra que non defraudará a ninguén.

FRANCISCO XABIER CASTRO SEQUEIRO

Sorprendeume o ben que se pode adaptar unha obra teatral á escena con poucos elementos: un carro, os traxes de cada personaxe e instrumentos musicais variados para crear o ambiente de cada escena.

É unha peza que, para min, vai captando pouco a pouco o interese do espectador, e apta para un variado público, que, ademais, esconde unha metáfora: a vida é un camiño (simbolízase co Camiño de Santiago), xente nova, ambientes novos, obstáculos… Así é a vida. O noso día a día é un paso máis no camiño.

Gustoume tamén o feito de que os personaxes non foran heroes perfectos, senón xente real, con problemas reais e cos seus propios obxectivos.

SARA PORTAS VALDIVIESO



Entrevista a Vilma Berontaite

VILMA BERONTAINE É UNHA SIMPÁTICA PROFESORA DE INGLÉS LITUANA DE 28 ANOS QUE ESTIVO ESTE CURSO CONNOSCO NO “CONCEPCIÓN ARENAL”, PARTICIPANDO  NO PROXECTO WATER, SPRING OF LIFE, DENTRO DO PROGRAMA EUROPEO COMENIUS. ADEMAIS DE APOIAR TODAS AS ACTIVIDADES ORGANIZADAS NO PROXECTO, VILMA REFORZOU AS CLASES DE INGLÉS, SOBRE TODO NO QUE RESPECTA Á CONVERSACIÓN.

CRISTINA CASAL

LARA CASTRO

NOA CASTRO

3º ESO A  

Vilma e Lara Castro durante a "interview".

- You are at our school as an assistant to help pupils and teachers who are working in the Comenius Project. How did you get to take part in the project?

- I got into a project of the European Union for teachers who don´t have too much experience; you have to apply for Comenius assistantship project and they accept you. I chose the country but not the city. They assigned me the town of Ferrol, so I came here.

- How long have you been in Spain?

- I´ve been here since the 22nd of October and I´ll be here until the 15th of June.

- What´s your opinion about Galicia?

- I´m from the northern Europe, from Lithuania and from there, when we thought about Spain, we imagined flamenco, beaches, sun, bullfighting, “sangria”… (laughters). The only thing I knew of Galicia was The road to Santiago and its history and things like that. Later, when I went to the Canary Islands I was told more things about Galicia. They told me about the rain, about the Galician milk, that is exported all over Spain, about “Estrella Galicia”; by the way, I like it very much (laughters). I think Galicia is similar to Lithuania in the green landscape, and it´s different the seafood…. People are more open and live more quietly. In Lithuania  everything goes fast, there is a lot of stress.

- Had you ever been to Spain before?

- Yes, I had. The first time I came to Spain, I went to the Canary Islands, where I was living for a year. After that, I visited “La Costa del Sol”…. I think I visited quite a lot of places in Spain.

- Do you like to be at this school?

- Yes, definitely. I think the work is very organised. When I arrived, I was a bit afraid but everybody helped me from the beginning. Everybody is very kind and helps me.

- How do you feel working with us?

- At first it´s always a shock to change your country, but not so much here in Ferrol because I had already been to the Canary Islands. Although at first I was scared that, for example, pupils made fun of me since they´re teenagers, you know, but now I feel really happy.

Vilma respondeu moi amablemente ás preguntas das nosas tres reporteiras.

- I think you have some problems with the pronunciation. Where do you think the English level is higher, in Lithuania or here?

- I think in Lithuania the level is better…

- What languages do Lithuanian pupils usually learn?

- The first language is, of course, English and later children can choose between French, German or Russian.

- Do you think Spanish language is difficult to learn?

- No, I don´t think so. Definitely, it´s not a difficult language. The most difficult  for me is to distinguish between feminine and masculine.

Vilma (con gafas de sol) e alumnas co Comenius de excursión no Belelle.



Comenius. Viaxe á Normandía.

INÉS BOUZA MORGADE
1º A ESO



No aeroporto de Porto esperando embarcar rumbo a Paris!

Viaxe a Normandia (Francia) do 6 ao 10 Marzo do 2013

 A viaxe a Normandia foi fantástica. Todos o pasamos xenial, coñecemos nenos doutros países (Francia, Turquia, Estonia, Italia), aprendemos moito sobre a auga, que é o tema do proxecto, e visitamos sitios moi bonitos.

         O primeiro día, mércores 6  de Marzo, saímos do Instituto ás 5:00 h. da mañá, xa que o noso voo saía sobre as 11:00 do Porto, destino París.

Alí esperamos o autobús que nos levou a unha pequena cidade, moi bonita, preto de Rouen, Grand Quevilly, onde chegamos ás 19:00 h.

Por fin en París… esperando o autobús cara a  Grand-Quevilly.

Visitamos o colexio ao día seguinte, xoves 7,  onde fixemos moitas actividades cos nosos compañeiros de proxecto (Estonia, Turquía, Italia e Francia): talleres de música, películas, incluso circo!



Á entrada do Instituto, coas compañeiras italianas

 
O terceiro día, presentamos os nosos traballos sobre a auga: xogos de mesa (Pingüin 007, o Xogo da Gota de Auga) e expuxemos todo o traballo que realizamos no curso. Ese día comemos nun centro de formación profesional, para futuros “chefs”, típica comida francesa, que estaba riquísima.

         Esa mesma tarde visitamos a cidade veciña de  Rouen, típica cidade normanda, cuns edificios moi bonitos.



Na Rue du Gros–Horloge (Rúa do Grande Reloxo),  no casco histórico de

Rouen. O nome fai referencia ao famoso reloxo astronómico do século XIV.



Os brancos Cantís de Étretat, no Sena Marítimo, co seu famoso "Ollo de agulla", que tan ben pintara Claude Monet.



Viaxe a Turquía-Comenius



Os catro alumnos do noso centro diante da mesquita Santa Sofía, símbolo de Istambul. Construída durante o mandato de Justiniano entre os anos 532 e 537, é unha obra mestra da arte bizantina.

Globo na Capadocia

A finais de 2011, catro alumnos de 1ºESO, apuntámonos a un Proxecto Comenius .

Este proxecto dedícase a un tema durante dous anos seguidos. Terminado este período trátase outro tema. Cando nós entramos nel, empezou o tema da auga. O proxecto chámase: Water: The spring of life.

Neste momento, o noso instituto non traballa só, faino en colaboración con outros catro centros de: Italia, Estonia, Francia e Turquía.

Como parte do proxecto, a principio deste curso, viaxamos a Turquía desde o 2 ao 7 de outubro, xunto con dous profesores, Paco Gallego e María José Campello.

A primeira noite da nosa viaxe fixemos escala en Istambul e aproveitamos para visitar a cidade e os seus lugares máis importantes: A Mesquita Azul, Santa Sofía, O Gran Bazar, As Cisternas Turcas e pasear polas súas rúas.

Ao día seguinte da nosa chegada a Istambul, pola tarde, continuamos a nosa viaxe cara a Nevsehir (Capadocia), onde se atopa o colexio de Turquía que forma parte do proxecto.

Dous profesores turcos viñéronnos a buscar ao aeroporto de Kayseri xunto con dúas nenas. Despois, xuntámonos todos no hotel no que se ían  aloxar os profesores mentres cada un de nós foise cun neno e un profesor turco á casa do último.

Ao longo da nosa estancia en Nevsehir, cada un dos países presentou os seus traballos elaborados nos centros, aínda que a maioría do tempo visitamos o lugar.

Demos varias camiñadas por distintos vales da Capadocia,  visitamos o Val das Chemineas das Fadas, demos paseos por diversos pobos, visitamos unha mesquita, un día pola noite fomos a ver bailar ás Dervishes, fixemos unha visita á cidade subterránea de Derinkuyu, etc. E tamén tivemos unha sorpresa, que foi unha viaxe en globo sobre a Capadocia ás seis da mañá.

Foi unha experiencia preciosa, unha viaxe prometedora, repetiriámolo, pero como o fixemos esta vez. Foi unha forma de practicar o inglés e coñecer máis a fondo os costumes turcos,  xa que nos aloxamos cada un de nós  en casa dun profesor cun alumno turco .

Val das Chemineas das Fadas.Capadocia (Turquía). A erosión tallou aquí formas de magnífica beleza.

Entrevista a Tino Seco

MARTA CASTRO ROMANÍ

ANDREA DEIBE GARCÍA

 

2ºA de ESO

—Para comezar, gustaríanos coñecer un pouco en que consiste ser director e darnos unha idea do que fai. Cales son as principais funcións dun director?

—O director é o máximo responsable de todo o que pasa no instituto, realmente non fai nada concreto, xa que case todas as funcións de organización e de coordinación repártense entre os membros do equipo directivo, como os xefes de departamento e o profesorado. Digamos que o director é o maior organizador. Se ves o traballo dun director observarás que é asinar, convocar reunións e dirixilas. As funcións globais do director resúmense na coordinación de todo o equipo do Centro e a máxima responsabilidade do mesmo.

—Que pensaches cando soubeches que ías ser director?

—Realmente non mo comunicaron, xa que o proceso de ser director, excepto nalgúns casos onde ninguén quere selo, é voluntario; eu tomei a iniciativa de presentarme ao cargo, escoller un equipo, un proxecto e levalo ao Claustro e presentalo. Formouse unha comisión de selección formada por membros do centro, e esta decisión non me  chegou dun día para o outro, non foi unha sorpresa.

—Pódesnos dicir o que máis che gusta de ser director?

—(Risas) É complicado. A min paréceme un traballo moi interesante, pero... non sei, tal vez as funcións que non son de día a día, non me gusta a burocracia de día a día, gústanme as tarefas de organización e de planificación do centro, pero non para resolver problemas inmediatos, senón para un futuro próximo ou para cursos vindeiros.

—Cansa moito ser director? Estás case todo o día ocupado, vémoste de aquí para alá...

—Si, ben (risas) é moi distinto ser un profesor normal e corrente como fun durante moitos anos, a túas responsabilidades limítanse a dar clases e sabes o que vai a ser o día porque planificas as túas clases e segues os teus horarios; pero cando es director isto cambia, aínda que teñas preparado o día a día nunca sabes que vai pasar, e hai días moi intensos con problemas e conflitos que non contabas que pasaran.

—Gústache máis ser director ou profesor?

—Ambas as cousas me gustan, as dúas teñen a súas vantaxes e inconvenientes, agora mesmo estou bastante motivado para a tarefa que estou desenvolvendo, é dura e complicada, é máis difícil do que parece, pero agora mesmo estou máis centrado e apetéceme máis a tarefa de director, aínda que tamén  me gusta moito a de profesor. 

—Pasando un pouco á parte da túa "historia" no instituto e como te sentes... desde cando levas dando clase neste Centro?

—Levo vinte anos dando clases aquí.

—É moito tempo! Non botas de menos dar clases despois de tanto tempo exercendo como profesor?

—Ben, claro, moitos días, moitas veces, sempre che vén á cabeza "Qué ben estaba eu dando clase", (risas), xa que non era tan conflitivo nin había tanta tensión como agora. Gústame ser profesor, e, evidentemente, sigo dando algunha clase, pero o que máis ocupa o meu tempo son as tarefas de director. Si que é verdade que sempre pensas, como dixen antes, "quen me mandaría a min meterme nisto", pero eu tomei unha decisión e teño moi claro as miñas tarefas e responsabilidades e os inconvenientes e vantaxes.

—Pero, estás contento neste Centro?

—Si, evidentemente podería cambiar de Centro sen problema, pero non se trata só de estar contento, trátase tamén de estar polo labor de que o centro sexa a idea que eu teño, e se o consigo vou  estar máis contento. Hai que tomar parte activa nos proxectos, son só estar contento.

—Cambiou moito a túa relación cos alumnos dende que en vez de ser o profesor de Educación Física, te ven como o director?

T: Non cabe dúbida que a relación que tes cos teus alumnos cando es profesor, sobre todo de Educación Física, cambia moito cando es director.  É certo que moitos alumnos, sobre todo alumnos que lles dei desde fai tempo, como por exemplo, os cursos de Bacharelato, lles é difícil asumir unha relación distinta, quizás nalgúns casos cústalles traballo asimilar o cambio de rol.

—Cres que ti cambiaches dende que eras profesor, ata agora? Fisicamente xa sabemos que si, cambiaches o teu chándal e vas moi arranxadiño, pero a túa personalidade é a mesma?

—Non, claramente, non fai falla ir de chándal cando non tes clase de Educación física, e sobre todo sendo director, sobre todo de cara a persoas do profesorado ou do Centro que non se esperan que un director vaia en chándal, ademais as clases que teño son en nocturno, así que non teño que ir con chándal pola mañá, pero ben, eu sigo sendo o mesmo, aínda que o meu comportamento é distinto, xa que non é o mesmo papel o dun profesor que o dun director, así como o seu comportamento. Cando cheguei ao Centro tiña uns pensamentos que agora xa non teño, as persoas evolucionan,  pero iso non significan que sexan distintas. Posiblemente nuns anos cambie de novo os meus pensamentos, pero non dun ano a outro.

—Xa chegando ao final, queremos saber novas iniciativas. Que cousas  che gustaría cambiar agora que es director?

—Loxicamente hai aspectos que hai que cambiar, ben, non tanto cambiar, senón resolver os problemas que temos no centro. O problema principal que temos é o rendemento académico, hai que buscar que titulen máis alumnos e mellorar o rendemento, non significa que o que temos agora sexa malo, pero non temos que satisfacernos con algo que podería ser moito mellor. Ese cambio sería o principal e sería moi favorable. Como conseguilo? Por agora non o sei, estamos buscando medidas, non é un concurso ou competición con outros Centros, senón que axudaríamos aos alumnos do instituto. Tamén hai outros obxectivos que teríamos que mellorar, como a resolución de conflitos entre alumnos, e outros obxectivos máis insignificantes pero tamén importantes.

—Cres que os alumnos e profesores aceptarán estes cambios?

—Si, este é un Centro con fama de arrastrar moitas inercias, e moitas veces atopámonos con medidas que sempre se fixeron dunha forma e que non se cambian porque son unha tradición, e moita xente non quere cambiar estes métodos, por iso hai algúns cambios moi ben recibidos e outros non. Aquí sempre as decisións e os cambios preséntanse nos órganos de consulta e estes cambios serán democráticos, e evidentemente sempre haberá persoas afectadas ou que non están de acordo, aínda que sempre poderemos dar marcha atrás, porque se me equivoco non teño ningún problema en rectificar ou modificar o feito.

—Xa rematamos coa entrevista, moitas grazas pola atención.

—Grazas a vós.