24 de out. de 2013

As bruxas de Salem

Grupo Arjé Teatro

Arthur Miller (1915-2005)


O dramaturgo estadounidense Arthur Miller escribiu As bruxas de Salem (The Crucible) en 1952. A obra, estreada ao ano seguinte, está baseada nos feitos que rodearon aos xuízos de bruxas que houbo en Salem, Massachusetts, en 1692. Miller escribiu sobre o aquel feito histórico como unha alegoría do macarthismo que estaba a marcar aquela década no seus país. A particular “caza de bruxas” do senador McCarthy (da que o propio escritor foi vítima) estivo dirixida indiscriminadamente a todo aquela persoa que era sospeitosa de comunismo. Entre 1950 e 1956 houbo un longo e escandaloso proceso de delacións, acusacións infundadas, denuncias, interrogatorios, procesos irregulares e listaxes negras.
 O grupo Arjé Teatro do IES Breamo de Pontedeume, formado en 1998, da man de Fernando Querol e Javier de Melo, trouxo con éxito ao noso centro co título de As bruxas unha súa adaptación desta traxedia moderna de Miller.
  
Os alumnos de 1º B de bacharelato do noso instituto escribiron as seguintes recensións:
--------------------------------------------------

LUCÍA CASTRO e IRIA FRAGUELA
Organizada polos departamentos de Lingua Galega e Literatura, Lingua Castelá, Equipo de Normalización Lingüística, Biblioteca e Vicedirección tivo lugar o 1 de outubro a representación de As bruxas de Salem no Salón de Actos do noso instituto. O alumnado de 1º de bacharelato ofrécenos as súas impresións sobre a mesma nesta escolma: Entramos no salón cunha grande escuridade; sentámonos e, de súpeto, vimos a unha muller no escenario preto dunha fogueira. Soaba música e comezaron a entrar outras mulleres que se puxeron a bailar como nun ritual para invocar o demo. Niso consistiu a historia, no ritual e nas súas consecuencias, rematando co aforcamento de todos os seguidores de Lucifer. Esta historia é unha traxedia baseada en feitos reais.

--------------------------------------------------

 YANGJING ZHENG
Onte, 1 de outubro, fomos todos os alumnos de primeiro de bacharelato ao Salón de Actos do Instituto a ver unha obra teatral, As bruxas de Salem, representada por mozos e mozas da nosa idade. A actuación foi espectacular, gustoume moito. Impresionoume que sexan mozos e mozas que aínda están estudando, porque parecían xa actores profesionais.
--------------------------------------------------

MARCO RODRÍGUEZ CASTRO
Comezou a obra cunha persoa no centro e unhas rapazas bailando, pedindo coma tolas estar cos seus mozos. Isto fíxome dicir: “que longo se me vai facer!” Mais, co apagado de luces e o cambio de escenario, cambiou completamente a expresión facial dos nosos rostros, xa que empezaron os berros e a posesión satánica, máis propios da nena do exorcista que dunha obra de teatro. Mantívenme atento á obra. A segunda parte foi máis lenta para min, pero era a máis curta. Un actor que interpretou a John tivo un papel de home duro e chulo, mais cun bo corazón, que fixo ganarse as simpatías de moitas rapazas do salón. A terceira parte foi a que máis me fixo pensar na obra. Imaxinaba como fora na vida real esta historia, porque aínda que tivera diálogos propios da época e pegaran ás mulleres, non o daba imaxinado.
--------------------------------------------------

LOIS RICO OCAMPO
Fomos introducidos nela cunhas prometedoras palabras de que non nos ía deixar indiferentes, o que sería todo un logro, xa que o teatro non interesa moito a rapaces de dezaseis anos. Pero así foi... Resultou incríbel como persoas da nosa mesma idade foron capaces de derrubar as fronteiras da vergoña, interpretando o seu papel, aínda a pesar dos risos momentáneos do público. Conseguiron tamén que reflexionásemos tamén sobre se nós podemos ser dalgunha forma, incluso sen decatarnos, partícipes nalgunha caza de bruxas.
 --------------------------------------------------

IRENE FILGUEIRA LOUREIRO
A historia estaba ben, pero creo que o máis interesante era a mensaxe que o texto daba. Como poden acabar as sociedades se se seguen ao pé da letra supersticións e mitos. Impactoume saber que naquela época era máis importante condenar a un posible culpable para dar exemplo que tratar de descubrir a verdade e chegar ao fondo do asunto. Considerábanse delitos cousas que non facían dano a ninguén, como por exemplo bailar.
--------------------------------------------------

EVA RODRÍGUEZ VILARIÑO
  As bruxas de Salem de Arthur Miller é unha obra ambientada na América do leste, cos primeiros colonos, e é unha denuncia á condena das mulleres da época por ser supostamente bruxas. Tamén contén unha crítica á conduta extremadamente relixiosa da xente. Ambientada nunha pequena aldea chamada Salem, unhas rapazas fan unha trasnada que lles acaba saíndo cara e acaba morrendo xente inocente pola súa culpa. A representación foi excelente, tendo en conta que se trataba de alumnado dun instituto. Incluso unha morte ao final da obra foi para quitarse o sombreiro.

3 de xuño de 2013

A FAREWELL TO VILMA


Vilma Berontaite

ELENA YAÑEZ LAMAS

This academic year we have had the privilege of having an English-speaking assistant for The Comenius Project.
As everybody knows, the person assigned for our school is Vilma Berontaite, from Lithuania.
Now, when it is about to finish her stay with us, I would like to sum up the tasks she has made for the Comenius Project and her help not only for pupils but also for teachers, in addition to her work in different groups and levels.
Regarding her work with pupils taking part in the Comenius Project, Vilma helped them prepare presentations in Power Point, comics, board games, legends about water, posters related to water, … And she was also a support for the teachers Meli Peralta and María José Campello, who began this project two years ago and worked hard for it.
Besides, she worked with pupils needing special support; simply having contact with a foreigner who does not speak the pupils´ mother tongue has been an excellent stimulus for them.
On the other hand, she made presentations of her country, Lithuania, in nearly all the levels of ESO. As an example, in 3ºESO with the English teacher Juan José Seijas and 3ºPDC with the English teacher María José Fernández.
She attended and took part in different music lessons in 4ºESO and 1º BAC with the music teacher, Teo Ramirez. In these lessons she listened to songs in English with the pupils, helping them to understand the lyrics, being a good way to get in touch with the pupils in the classroom.
She also attended Art lessons in 1º ESO, whose teacher is Maria Armada. Some of the pupils made a comic for the Comenius Project; María helped pupils with the drawings whereas Vilma helped them with the texts in English.
Finally, she had no objection to teaching “the cell” in English in a Science lesson together with Dolores Vizoso or explaining a brief history of Lithuania with Divina Arnoso, both in 2ºESO.
And we cannot forget that she taught English to some members of the staff all year long.

Personally, it has been an unforgettable experience, not only in the professional field but in the personal one as well.
 I must say I had the honour of getting to know a wonderful person; intelligent, hardworking, nice person with a great ability to get used to living in a country with such a different culture from her own.
So, thank you very much Vilma. I think you will be in our hearts forever.

I would like to finish with a quotation:

“Why should we look down on other races?
We are all human beings, of one world and of one blood.
To hate a person just because he was born somewhere else,
just because he speaks a different language,
just because he thinks about things in a different way,
does not make sense.
We should get away from that.
We are all people,
Nobody is perfect,
And we all need help”

John Amos Comenius.
(seventeenth-century writer)

 
 

6 de maio de 2013

Días sen gloria

O pasado 10 de abril desprazámonos a Compostela para asistir á representación de Días sen gloria de R. Vidal Bolaño, feita polo CDG. A actividade organizouna o Departamento de Lingua galega e literatura e mais o Equipo de Normalización Lingüística.
A seguir ofrecemos unha escolma das valoracións feitas por alumnado de 2º A de Bacharelato:

OS MÁIS PRECAVIDOS

Durante varios minutos deixámonos levar polo que o autor nos quería transmitir: sensacións, impresións e todo o que representa o Camiño de Santiago. Todos somos camiñantes nun camiño que representa a vida.

JUAN FERNÁNDEZ OTERO

Días sen gloria, en principio, era unha obra teatral bastante complicada desde o meu punto de vista. Aparecían personaxes que non tiñan moita relación… Pero, a medida que pasaban os minutos, era máis e máis entretido; camiñaba con eles cara a Santiago e sentía os momentos ledos mesturados con enfrontamentos por parvadas.

RAQUEL ESPINOSA VÁZQUEZ

Trátase dunha obra cun comezo lento que semella ser aburrida ao comezo, pero que toma un cambio brusco co encontro dos personaxes cun gran sentido cómico. Sen embargo, o remate da obra é deficiente en canto a efectos especiais, pero co gran simbolismo que mostra a fin do camiño.

PABLO GONZÁLEZ PÉREZ

Persoalmente gustoume, sobre todo polo sentimento que teño cara ao Camiño, o cal recomendo facer, e que se vexa esta obra para entender moitos dos significados que se lle atribúe a este.

LUCÍA CHEDA ABELLA

Sinceramente, a obra sorprendeume bastante e esperaba bastante menos dela, posto que me defraudaron algunhas obras en galego. Por iso mesmo recomendo vela, a pesar do final que non me gustou…
ÁLVARO LÓPEZ FERNÁNDEZ

Foi unha obra sorprendente, moi diferente ao esperado. Nun escenario único e con poucos actores, conseguiu transmitir perfectamente as sensacións e sentimentos que tiñan os personaxes ao longo do Camiño de Santiago. É recomendable por ser unha obra diferente pola decoración con cordas, a música feita con elementos artesanais e coa voz dos propios actores.

ALBA PAZ FERNÁNDEZ

…en canto ao material escenográfico pareceume un pouco deficiente en relación co que a obra quere transmitir, por exemplo no momento final cando se produce a morte do protagonista, xa que a forma en que o matan non é moi crible.
ADRIÁN LÓPEZ MARTÍNEZ

Pareceume unha obra moi interesante en diferentes sentidos, pero quizais algo extensa.

RAQUEL MUÍÑO SOUTO

Impresionoume moito que a musicalidade a crearan os propios actores, cantando ou con instrumentos cotiáns. Gustoume que os actores interpretaran diferentes personaxes, pero non me gustou o final (a morte do protagonista), porque preferiría que os protagonistas acabaran xuntos. Ademais agradoume que a obra mesturase traxedia e comedia.

MARTA CHAO PLATAS

É  unha experiencia que moita xente debería facer, porque é boa tanto na aprendizaxe coma nos valores persoais, xa que a nosa vida é coma un camiño que debemos facer.

SILVIA FERNÁNDEZ DÍAZ

A obra trata sobre o Camiño de Santiago, este Camiño representa a nosa vida. Dános a valiosa lección de que non hai que xulgar a unha persoa pola primeira impresión, tal e como lles sucede aos dous protagonistas, xa que ambos comezaron o camiño desconfiando un do outro e, ao final, acaban namorándose.
LUCÍA VIÑES GARCÍA


Roberto Vidal Bolaño (1950-2002), autor de Días sen gloria
OS MÁIS ENTUSIASTAS

Días sen gloria foi a representación teatral en lingua galega máis entretida e apaixonante que nunca vira antes. Desde a miña butaca tiven a sensación de estar inmersa na historia, coma se soamente estivésemos os actores e eu; disfrutando dunha cantidade de sensacións indescritibles. Recoméndolla a todo o mundo, xa que, ademais de entreter, móstranos a historia do Camiño de Santiago, o cal milleiros de persoas realizan desde diferentes lugares do mundo para vivir unha experiencia única, que en ocasións está cargada de relixiosidade, como en Días sen gloria, mostrándonos a esperanza dun milagre ou simplemente por disfrutar dunha nova experiencia.

SARA GARCÍA RICO

A obra Días sen gloria estivo moi ben representada e os efectos sonoros foron maxistrais. Chamoume moito a atención os instrumentos  e a forma en que se empregaron para crear o ambiente da obra. Tamén é incrible o papel dos personaxes, que non só interpretan a obra, senón que son os encargados de crear os seus adornos musicais.
O argumento da obra reflicte a importancia da tradición do Camiño de Santiago, pois é un camiño de reflexión sobre o sentido da vida.
Persoalmente, recoméndolle esta obra a todas as persoas, desde os máis pequenos ata os maiores, desde os máis veteranos  ata os menos interesados neste tipo de espectáculo, pois é unha obra que non defraudará a ninguén.
FRANCISCO XABIER CASTRO SEQUEIRO

Sorprendeume o ben que se pode adaptar unha obra teatral á escena con poucos elementos: un carro, os traxes de cada personaxe e instrumentos musicais variados para crear o ambiente de cada escena.
É unha peza que, para min, vai captando pouco a pouco o interese do espectador, e apta para un variado público, que, ademais, esconde unha metáfora: a vida é un camiño (simbolízase co Camiño de Santiago), xente nova, ambientes novos, obstáculos… Así é a vida. O noso día a día é un paso máis no camiño.
Gustoume tamén o feito de que os personaxes non foran heroes perfectos, senón xente real, con problemas reais e cos seus propios obxectivos.

SARA PORTAS VALDIVIESO