NAI CORAXE

Un curso máis volveu o Grupo de teatro Arjé do IES Breamo de Pontedeume.Desta volta, o pasado 8 de outubro, representou Nai Coraxe no salón de actos do noso Centro para o alumnado de segundo de bacharelato e os da optativa de literatura universal. Cunha ducia e algo máis de actores, algúns dos cales xa nos é moi familiar, fixeron a delicia do noso alumnado durante máis de hora e media. Recollemos aquí uns breves fragmentos das impresións que tiraron os alumnos de Universal do espectáculo.

Na miña opinión todos os actores tiñan moi boa entoación e dicción. Malia isto, e aínda que soe contraditorio, a mellor actuación, sen ningunha dúbida, foi a da moza muda, Catarina. A dificultade que entraña facer dunha persoa muda é moi grande e desenvolverse desa forma polo escenario expresando tanto sen dicir palabra. Conseguir comunicar todo o que comunica esa rapaza sen dicir nada, paréceme algo espectacular.

[…]

En resumo, paréceme unha obra fenomenal e este Grupo (que xa tiña visto noutras ocasións) paréceme moi bo, sobre todo para ser actores da nosa idade. Vin grupo de adultos que non lles chegan aos talóns. Merecen un grande recoñecemento.

FANY SÁNCHEZ LÓPEZ, 1º G

Na escenografía, o que máis me atraeu é a carreta ambulante de Nai Coraxe, o seu único sustento, na obra obxecto que se transforma en varios escenarios. Os sons da música van moi compasados coas escenas representadas.

Os valores que salientan na obra son: valentía, por parte de Catarina que seguiu tocando o tambor para avisar as persoas da cidade da chegada dos soldados, aínda que estivese en perigo; amor, da nai polos seus fillos; perseveranza de Nai Coraxe; amizade cara a Yvette e o cociñeiro; egoísmo e cobiza do diñeiro… A mensaxe da obra pode ser: sacar vantaxe das desgrazas dos demais pode saír caro.

ALEXANDRA ARREDONDO, 1º G

A obra trata sobre a guerra, cunha posta en escena que se podería considerar perfecta. O escenario e a decoración teñen un estilo minimalista, nos que só usaban un carro que contiña todo o necesario para o funcionamento da obra.

BORJA PUENTES, 1º F

A obra conta con diferentes personaxes e gran variedade de interpretacións. Polo xeral, todos os personaxes tiveron unha boa posta en escena, cunha boa entoación e boa mímica. Por suposto, cabe destacar a excelente interpretación da filla menor de Nai Coraxe, que non era un personaxe nada doado. A rapaza era muda, pero a actriz logrou empatizar co público sen necesidade de empregar as palabras. Outro personaxe sobresaliente foi a propia protagonista, Nai Coraxe; por parte da actriz, moi boa actuación, cunha entoación excelente.

Polo xeral, o decorado era moi minimalista, demasiado para o meu gusto. O único elemento empregado na representación deste drama foi un carro, que resultou ser tremendamente versátil, xa que funcionou de mesa, taberna, fogar e, por suposto, de propio carro.

ELENA PICALLO, 1º F

Nai Coraxe é unha obra escrita por Bertolt Brecht, que nos conta unha emotiva e cruel historia sobre a guerra. A obra representada polo Grupo de teatro de Pontedeume era unha versión ambientada no século XX, o cal penso que é unha decisión acertada, pois fixo que o público (a maior parte xuvenil) se sentise máis cerca dos personaxes.

A posta en escena estivo ben realizada e moi profesional. Con elementos non moi numerosos lograron cautivarme…, aínda que teño que ser crítica coa maquillaxe, sendo Nai Coraxe a única excepción. O sangue non era realista nin as barbas e os bigotes. En xeral, a ambientación, a estética pareceume das mellores cousas xunto á música. A elección musical e os ruídos, sempre sincronizados, fixeron a obra moito máis emotiva.

MARTA CASTRO, 1º  G

Nai Coraxe representa a vida cotiá dunha pequena familia que ten que abordar os conflitos bélicos que ocorren no país, intentando vender provisións aos soldados. Dá que pensar en que o que para moitas familias é unha miseria, desgraza, morte e desfeita, para outras é o único modo de vivir.

CARLOS RIVERA, 1º G

Gustoume o escenario aínda que cando se estaban a cambiar deberían de pechar as luces para que non se vise. O moble principal era un carro de cabalos, pero tirado por persoas, que servía para vender produtos e para taberna. As luces non cobraban importancia, a diferenza coa música que estaba ben e acorde coas escenas.

CANDELA QUINTíA, 1º F

Ao longo de toda a obra realízanse tres cambios de escenario. A carreta sempre sengue presente, dando a entender que é o elemento central da obra.

Creo que os temas que trata esta obra son as miserias da guerra, os conflitos relixiosos, a persecución e o enrolamento no exército…

LUCÍA CABAÑAS, 1º G

I Certame Literario "Carmela Loureiro"

Paula García Cabanas e Paula García Domínguez con
Faustino Seco, Director do IES "Concepción Arenal"

Dúas alumnas do noso instituto foron galardoadas no I Certame Literario “Carmela Loureiro” organizado polo Concello de Ferrol e a Coordenadora de Equipas de Normalización Lingüística de Ferrolterra (CENL). As afortunadas son Paula García Domínguez ( 2º D Bach.), que recibiu o Primeiro Premio  de Microrrelatos na categoría Bacharelato e Ciclos Formativos polo microrrelato “Un número máis” e Paula Freire Cabanas,  (2º G Bach) que, na mesma categoría,  levou un Accésit na modalidade de Micropoesía polo poema "Atenea veu ao mundo gritando".  NORABOA ÁS DÚAS!!!

Os textos galardoados son os seguintes: 

UN NÚMERO MÁIS por  Paula García Domínguez

Xa cho advertira... “Non lle creas”. Díxenche. “Non é como ti pensas”. Mais, como ías ti facerme caso.

Unha venda sobre os teus ollos. Unha felicidade da que non queres espertar, mentres as túas bágoas son rexeitadas por todo e por todos. Agochadas na vergoña do que nunca será visto nin oído. Un sorriso falso, con palabras que ti mesma queres crer. El quéreme. É a miña culpa. Ai!, se puidese emendar os meus erros...

Deixaron de ser caricias, senón horribles flores roxas na túa pel; melodiosas palabras tornáronse en berros recriminantes. Unha besta que, dende o principio, non se molestou en ocultar as súas fouces.

Unha alfombra vermella e brillante, apagada e repleta dunha vida efémera, foi o único que quedou de ti. O último que o teu corpo expresou. Xa non tes que ocultarte, non tes nome. Xa es coñecida como un simple número máis.

ATENEA VEU AO MUNDO GRITANDO por Paula Freire Cabanas

Atenea veu ao mundo gritando,

Declamando versos de guerra.

Espero que a miña nena cuspa lume,

e faga do mundo unha lareira.

        Chamádeme nai de dragóns,

        Serei a vosa Khaleesi.

Na seguinte presentación poderás ver imaxes da entrega dos premios.

I Certame literario Carmela Loureiro

More presentations from Elvira

A semente da xilbardeira

O venres 30 de maio, o Equipo de Normalización Lingüística do IES Concepción Arenal levou os alumnos de 1º de bacharelato ao Teatro Jofre a ver A semente da xilbardeira, representación a cargo do grupo de teatro Tixuca, do  IES “Carvalho Calero”. Alumnos dos grupos B e G deixáronos as seguintes impresións sobre a obra:

Logo do grupo de teatro TIXUCA (Teatro

 Independente da Xuventude de Caranza).

• A obra trata dunha profesora que lles conta aos seus alumnos como fora de pequena a durmir cuns amigos para esquecer a morte dun profesor que se sacrificara por eles. Pola noite soñan que están noutra época e cada un fala con personaxes históricos como un monxe, un irmandiño, una meiga... Este soño axúdalles a decidir o que queren facer na vida e que é  o que lle gusta a cada un. Na miña opinión é una obra estraña en canto ao argumento, pero está ben, sen facerlle una crítica moi moi positiva. Lois Rico Ocampo. 1º de Bach. B
• A obra de teatro non me gustou moito, porque a trama non tiña moito sentido, porque falaban en galego-español, o son era un pouco malo….  Raúl Ferrández Bellas. 1º de Bach. B
• Outra das xeniais obras do Grupo de teatro Tixuca do IES Carballo Calero. Foi una actuación moi entretida de comezo a fin. Aínda que ao principio non é nada claro o tema a tratar, pouco a pouco preséntase a excursión feita no pasado polos protagonistas e as consecuencias desa viaxe, pasando pola historia das Fragas do Eume e expresando con emotividade o noso rico pasado cheo de fauna, flora, frades, rebeldes, loitadores, bruxas…
• Os actores parecéronme moi profesionais e sobre todo amantes do teatro. En conclusión, una moi boa experiencia grazas ao traballo dos artistas. Sara Silvar Prieto. 1º de Bach. B.
• Unha obra divertida e, ademais, ambientada na actualidade, engancha. Raquel Barro Merlán. 1º de Bach. G
• Unha obra entretida que se podería explotar un pouco máis. André Couce Vieira. 1º de Bach. G
• A obra do venres estivo interesante, un vocabulario axeitado. Para min, estivo DPM. Téñenos que levar a ver máis obras así. É algo diferente e a min, polo menos, gústame. Sheila López Graña. 1º de Bach. G
• Na miña opinión, para a idade e o percorrido dos actores e actrices, a obra estivo ben interpretada e escenificada. Aínda que houbo instantes de aburrimento. Abril Meizoso. 1º de Bach. G
• A obra representada polo alumnado do Carballo Calero o venres pareceume bastante entretida, e non se me fixo nada pesada. Na miña opinión os personaxes tiñan moita personalidade, a trama era moi orixinal, ademais de que os actores fixeron moi ben o seu traballo. Sabela Mato Gómez .  1º de Bach. G
• A obra estivo moi ben interpretada, e máis contando coa pouca experiencia do alumnado que a representaba. Baixo o meu punto de vista, a historia era bastante aburrida, pero os actores déronlle certa graza. Marina García Canedo. 1º de Bach. G
• Pareceume unha obra moi simpática porque os actores fixérona moi amena. Gustoume moito a interpretación. Alba Mª Santamariña Fortuna. 1º de Bach. G

Pelos na lingua. Talía Teatro.

Cartaz de Kiko da Silva (kikodasilva.blogspot.com.es) 

e imaxe da representación (http://www.taliateatro.es)

O pasado xoves 29 de maio, o Equipo de Normalización Lingüística do IES Concepción Arenal levou os alumnos do grupo E de 1º de bacharelato ao Teatro Jofre a ver a representación de Pelos na lingua do Grupo Talía Teatro. Ofrecémosvos as impresións que nos deixaron algún alumnos.

•  A obra teatral Pelos na lingua pareceume moi orixinal, por ofrecer dun feito tráxico, como é o pouco uso da lingua galega, una perspectiva cómica. Yago Basoa Fernández.
• Esta obra encantoume porque defende o galego dunha forma graciosa e cómica. Eu falo galego, e a frase “todas as rapazas que falan galego teñen bigote”, fíxome moita graza. Laura Beceiro Sequeiro.
• Unha obra enxeñosa, divertida e “desmelenada”. Unha forma moi orixinal de mostrar a realidade da nosa lingua galega. Cristina Seco Evia.
• Pelos na lingua é una obra que á hora de defender o galego o fixo de maneira divertida. Trátase dunha obra moi orixinal que conseguiu facernos rir e pensar sobre o tema da nosa lingua. Eva Martín Millarengo.
• A obra consegue facernos pensar e rir ao mesmo tempo. Moi boa! Ágata Nodar Barros.
• A obra demostra como vemos o galego dunha maneira entretida; por iso nos damos conta da situación á vez que nos rimos. Asun Moreno Fernández.
• Unha obra que salta en defensa do noso idioma mediante un humor satírico, irónico e burlesco. Moi divertida e recomendable. Antón Deive García.
• A través da comedia podes darte conta tamén das cousas serias. Pelos na lingua fainos recapacitar sobre o galego sen parar de rir. Alicia Malde García.
• A obra fainos entrar en razón. O galego é una lingua tan culta como as demais. Hai que falar a lingua do noso pobo, se non pode desaparecer. Carlos Fraga Pena.
• A través desta obra podemos entrar en razón; temos que falar o galego, xa que se todos poñemos outra lingua por diante, este pode desaparecer, e iso suporía un problema, e máis estando en Galicia. Alberto Vega Aduriz.
• Foi una obra moi boa, que che fai abrir os ollos sobre a nosa lingua. Graciosa e recomendable. David Hermida Pereiro.
• É una obra incrible, utiliza o humor para facer apoloxía do uso do galego; algún skechts son memorables. Ramón Sixto Serantes.

"O apóstolo"

Ficha desta película galega de animación 

nominada ao premio GOYA 2014:
Título orixinal: O Apóstolo

Ano: 2012

Duración: 72 min.

Director e guionista: Fernando Cortizo

Música: Xavier Font e Arturo Vaquero

Fotografía: Matthew Hazelrig

Productora: Artefacto producciones

Xénero: Animación. Fantástico. Intriga. Terror | 

Stop Motion. Claymation (Plastilina)

Web Oficial: http://www.oapostolo.es/

O martes, 17 de decembro, o alumnado de primeiro de bacharelato asistiu á proxección do filme O Apóstolo no cine Dúplex de Ferrol. A actividade estaba organizada polo Equipo de Normalización Lingüística.

A película conta unha historia de misterio ambientada no Camiño de Santiago. Sinistros anciáns, estrañas desaparicións, peculiares sacerdotes... conflúen nunha trama chea de suspense e intriga.

Considérase a primeira película de animación stop-motion estereoscópica de Europa...

Así a ollaron desde a butaca os nosos alumnos.

RECENSIÓNS Á PELÍCULA “O APÓSTOLO”

1º  BACHARELATO D

Andrea Durán: Impresionoume que fixeran unha película de temática tan complexa con plastilina.

Iria Rodríguez: O protagonista actuaba como unha persoa excesivamente inocente. Non tiña moita credibilidade.
Carlos R.: Unha obra escura e hipnotizante, disfrazada dun conto infantil.
Yolanda Lage: Non me esperaba que un pobo tan, aparentemente, tranquilo ocultase tantos segredos.
Lara Sanesteban: Tema impactante, non me esperaba a trama da Santa Compaña con ese título.
María García: Tema de interese sobre os mitos galegos e os seus rituais.
Tamara Meizoso: Gustoume que enfocase a fe cristiá desde un punto de vista diferente, tétrico e místico.
Sofía Loureiro: Obra aparentemente sinxela e infantil, pero sorprendentemente elaborada.
Francisco Núñez: Boa película, causoume impresión a mentalidade e personalidade do arcipreste.
Ten un tema acertado, no que se relaciona con Galicia.
Paula García: Aparentemente sinxela, pero unha gran historia.

Uns días en Kethna

LARA CASTRO LEMA 
4º ESO-C

Hai uns meses, formando parte de “Comenius “, un proxecto ecolóxico da Unión Europea, tiven a sorte de poder viaxar cunhas cantas persoas máis, a unha congregación dos cinco países participantes no proxecto. Así que fomos a dirixirnos cara o norte, case ata o teito de Europa, a Estonia.
Neste considerablemente pequeno país confluíron as culturas turca, Estonia, italiana, francesa e por suposto, a española. Pero non vou falar de toda a viaxe porque a verdade, coñecín a tantas persoas, cousas e lugares que probablemente, isto acabaría semellando unha novela. E é que as viaxes bríndante moitas historias que contar aínda que sexas unha nena, ou máis ben, sobre todo por iso.
Teño que aclarar que o país anfitrión acolleunos nas casas dos rapaces e rapazas participantes en Comenius.
Cando chegamos a Kethna, un pequeno pobo a unha hora distante da capital e onde se atopaban os nosos anfitrións, esperamos a que viñeran a recollernos. Creo falar por todos cando digo que nos sentíamos como cartas sen destino, extraviadas e devoltas a un remite ao que non pertencían, esperando que nos aceptasen.
A miña nena chamábase Diana e con dezaseis anos vivía nun piso do antigo réxime ruso, que ademais de ser o típico bloque de cemento inexpresivo, lucía a “marabillosa” pegada do que foi un incendio que queimou xustamente a parte do edificio na que se aloxaba Diana. O piso estaba preto do instituto e compartíao co seu irmán máis vello, a quen non puiden coñecer por circunstancias que carecen de importancia.
Chamoume e eu seguina, deixando a miña irmá atrás, comezando xa a botala de menos. Acompañábaa unha rapaza que semellaba ser da súa idade e que me presentou como Kelly, a súa veciña e amiga.
Leváronme primeiro a casa para que me instalara, mentres Diana me falaba (sempre en inglés) dos seus plans, esforzándose con toda a súa alma para que eu me sentise cómoda, nunha situación que rara vez o é.
A miña anfitrioa era xenial, pero era desas persoas que so deixan saborear a súa xenialidade cando se constrúe unha confianza mutua, e a verdade e que o primeiro día as dúas estabamos un tanto superadas polas nosas circunstancias: ela quería que non me sentise incómoda e eu quería facerlle entender que non me sentía incómoda (valla a redundancia), pero ningunha das dúas sabía como. E é que moi ao meu pesar, a miña perspicacia ao expresarme afúndese bastante cando me vexo de súpeto nunha situación na que teño que empregar outro idioma, e ata que me afago, podo dar a impresión de non comprender nada ou de ser condescendente. O segundo é o que máis odio.
Sorprendeume moito un xesto de Diana que me demostrou que ela tamén estaba insegura, e que me tranquilizou en certo modo. E é que de súpeto preguntoume, ante a mirada interesada de Kelly: “En España tedes algún prototipo de persoa nórdica? Quero dicir, dise algo de nós?” Eu quedei pensando un segundo e díxenlles: “Non que eu sepa. Algo como que? Indicáronme unha lenda urbana que agora non recordo e volvinlles dicir que nunca escoitara nada parecido. Eu só quería tranquilizalas e facerlles entender que non tiña ningún tipo de prexuízo cara elas, pero en realidade sabía que moitas persoas pensan que os nórdicos son fríos, no sentido de que non expresan os seus sentimentos, pero por algunha razón non atopei conveniente dicirllo, pois mentres eu non o crese, non tiñan de que preocuparse.
Despois dunha visita turística pola casa e de instalar a maleta no chan do meu cuarto, Diana e Kelly leváronme ao único establecemento de Kethna onde podías comprar comida.
Percorrín con curiosidade os estantes do pequeno ultramarino buscando marcas que hai tamén en España (ata nun supermercado podes atopar un referente cando te sentes perdido) e sorprendeume o feito de que entre centos de produtos , só atopei brillando entre o marketing estranxeiro, unha palabra sobre un cartón verde: “Activia”. Non puiden evitar rir, o que estrañou ás miñas compañeiras que, tras coñecer o meu reencontro idílico cuns iogures, insistiron en comprarmos. Convidáronme a uns doces típicos cun nome impronunciable, e así, unidas polo sabor frío e doce dun alimento, pululamos polos arredores de Kethna, mentres elas interpretaban o seu papel de guías fantasticamente.
Chegamos ao cume do momento cando decidiron levarme polo bosque onde adoitaban pasear. Era un conxunto sinxelo de árbores xemelgas, un ecosistema simple (todo o simple que pode ser un ecosistema) pero aínda así, pareceume moi bonito. O camiño desembocaba nunha ponte que sobrevoaba un fío de auga e que á súa vez, apoiaba o seu extremo na linde dun prado. Era un prado enorme e extremadamente verde. Sempre penso, ao tentar describilo, que é como eses campos infinitos nos que se perden as vidas dos soldados, entre canóns e traxes azuis, brancos ou vermellos, nos que un comandante altivo, no cume do seu cabalo, da un discurso motivador aos ollos descompostos e mortos de medo que escrutan as súas posibilidades de volver a casa, antes de lanzarse polo campo verde, berrando, ata manchalo de vermello. Non o entendo, pero esa foi a miña impresión daquela extensión chá e apracible.
Sentamos as tres na ponte, e cos pés bailando no aire e cara a cara co solpor, comezaron a falarme do que esperaban da vida, da situación do seu país e das dificultades que esa situación impoñía ao seu futuro. Ese intre tan sinxelo foi sen dúbida un dos meus favoritos de toda a viaxe, e para min, foi un descanso para os meus nervios e combustible para as miñas expectativas.
Compartín a experiencia con moitas persoas diferentes, e en realidade, Diana case nunca era unha de elas. Creo que probablemente atopei unha complicidade maior con outros rapaces e rapazas, que con ela só tiña cando estabamos na casa. Pero dalgunha forma fomos construíndo unha rutina xuntas, que aínda que fugaz, uniunos considerablemente.
E coma sempre, chegou o momento da despedida.
Abracei a todos os que tiña que abrazar e chorei cos que tiña que chorar, que para a miña sorte ou para a miña desgraza, foi a totalidade do equipo Comenius, mesmo os que regresaban comigo para España.
E entre tanto choro, Diana achegóuseme cos brazos abertos e comecei a chorar aínda máis. Entón, esa nena que tiña a calidade intrínseca, a lenda nórdica de non mostrar os seus sentimentos, comezou a chorar. Deume unha bolsa con agasallos para a miña familia e para min, e un debuxo que o seu irmán pequeno me fixera e dedicara esa mesma mañá, cando o coñecín. Ao ver esa flor chea de cores, torta e esmirrada, e as doces palabras que me escribira, case me rompo en anaquiños.
- Moitísimas grazas! É precioso - díxenlle. Non podía falar, semellaba que me amarraran a gorxa cunha corda ardendo. Abrazámonos outra vez e díxenlle que a ía botar moito de menos, mollándolle todo o ombro coas miñas bágoas. Ela díxome o mesmo, e cando cría que xa rematara, que agora tocábame chorar por outro dos meus amigos ollou cara min, e esforzándose por dicir as palabras axeitadas dixo: "Xa sabes". E deseguido miroume, chorando e nun español perfectamente pronunciado soou un: "A miña casa é a túa casa".
Conmoveume de tal forma que me dixera iso que comecei a chorar moito máis que antes, e aínda que a atadura que oprimía a miña gorxa xa esnaquizara as miñas cordas vocais, díxenlle como puiden que a miña tamén era a súa casa. E como unha carta extraviada que volve ao seu remite, desta vez ao que pertencía, retornamos á casa, deixando no teito de Europa un país moi pequeno, pero cheo de persoas moi grandes. Lara Castro Lema 4º ESO-C

Aventura nunha canoa

Noa Castro Lema

Hai xa case medio ano daquel soleado día de maio e aínda así parece que só pasaron uns días. Sigo sorrindo ao recordar aquela xornada na que tantas cousas aprendín, e resúltame divertido pensar nos múltiples erros e decisións que nos levaron a ter que descender -por non dicir arrastrarnos- seis kilómetros nunha canoa sospeitosamente pesada, polo río máis exasperante e lento que calquera ser humano que viva a súa vida a unha velocidade normal, teña visto xamais. Atopábamonos Lara, Eva e máis eu na metade daquela lingua de auga, alternando cinco minutos de remo e outros tantos de descanso -varios máis de descanso- baixo o sol abrasador do mediodía. Aquel traxecto infernal semellaba non ter fin e as nosas forzas esgotábanse pouco a pouco. A pesar de todos os contratempos, estabamos ao sur de Estonia, un lugar onde a beleza da natureza fai que o cansazo pase desapercibido.
Levabamos case tres horas no río e todo semellaba indicar que xa percorréramos máis da metade do camiño cara o punto de encontro, no que agardaban os nosos amigos con auga e comida pero sobre todo, onde nos agardaba un pequeno e precioso embarcadoiro sobre o que nos tirariamos a descansar en canto pisásemos terra. Foi entón cando se nos caeu a alma aos pés ao ver, uns poucos metros máis adiante, o cadáver gordo e grande dunha árbore, que algún temporal deixara caer "oportunamente" sobre o leito do río, pechándonos o paso.
Falámolo durante uns minutos e todas estabamos de acordo en que non íamos volver atrás despois do esforzo sufrido e cando nos encontrabamos a menos da metade de camiño: tiñamos que subir a canoa por enriba do tronco. Tras escoitar as pertinentes observacións de Eva, vimos claramente o camiño a seguir. Acto seguido, arredamos todo o posible a canoa do obstáculo e comezamos a remar con ímpeto cara a zona do tronco que parecía estar máis afundida na auga. Aínda experimento as ganas de soltar unha gargallada cando penso no cómica que debeu resultar a escena vista dende fóra, xa que, ao chegar ao tronco, véndonos xa no outro lado, exclamamos ao unísono un berro de vitoria que foi interrompido cando a canoa freou en seco sobre o madeiro proxectándonos cara adiante. Eva deuse de fociños contra as costas de Lara que ía no medio e Lara asestou ao tempo unha cabezada nas miñas costas, facéndome caer de xeonllos sobre a parte dianteira da canoa, co tempo xusto para apoiar as mans no bordo e manter o equilibrio para non envorcar a inestable embarcación. Unha vez recuperamos as nosas posicións, aínda aparruladas polos golpes, comezamos a pensar en como saír daquela situación:
— Intentemos empurrar a canoa cara atrás, porque se seguimos impulsándoa sobre o tronco pode que nos quedemos atrapadas enriba e xa non poidamos ir en ningunha dirección - dixo Eva, cuxa expresión normalmente alegre, tornara nun aceno de preocupación.
Á miña irmá e a min pareceunos razoable, así que todas apoiamos os remos sobre o madeiro e fixemos forza para intentar impulsarnos fóra daquela trampa. Despois dun par de minutos deixándonos a pel, asumimos que era imposible volver atrás, xa que a canoa estaba firmemente atrapada e unhas pólas impedían o seu desprazamento.
— Parade!-berrou Lara- non podemos ir cara atrás, ademais, se seguimos forzando os remos van romper, e non creo que teñades ganas de remar coas mans.
— Pois só nos queda continuar cara adiante. Poderiades intentar liberar a canoa por detrás, se o conseguides podemos arrastrala cara o outro lado e chegará un punto no que o seu propio peso faraa caer cara adiante pouco e pouco- suxerín eu, despois de pensalo un momento.
Lara e Eva, que non descartaban ningunha opción que puidese axudarnos a saír daquela lea, comezaron a apartar as ramas e anacos de troncos que nos mantiñan atrapadas, e tras uns cantos minutos, a canoa pareceu liberarse un pouco, así que Lara me indicou:
— Noa, agarra forte esa póla que sobresae á esquerda e tira dela cara ti, pero intenta non desestabilizarnos.
Eu fixen o que me dicía, mentres elas daban impulso á canoa, dando fortes sacudidas cara adiante con toda a forza do corpo sen levantarse dos asentos. Desta forma logramos avanzar pouco e pouco, cada vez máis animadas ao ver que estabamos liberando a canoa, o que nos aportaba a forza que xorde do esgotamento cando ves que o teu obxectivo está cada vez máis preto. Levounos un longo cuarto de hora, pero ao final, a canoa pasou ao outro lado do tronco deslizándose na auga, acompañada polas nosas exclamacións de alivio e alegría. Despois de recuperar o alento, collemos os remos e comezamos a avanzar novamente. Case unha hora máis tarde, divisamos un embarcadoiro feito de madeira pintada de vermello, desentoando coa paisaxe, á beira dun pequeno claro. Por un lado, o claro estaba rodeado de auga e polo outro do frondoso bosque, cuxas árbores alzábanse con rectitude cara o ceo, coloreadas de centos de tons verdosos e iluminadas polo reflexo máxico do Sol na auga, que facía que o río parecese de ouro. Tardamos uns dez minutos en pisar terra, sempre motivadas polos espaventos e berros de alento dos nosos amigos. En canto chegamos deixámonos caer sobre as táboas do embarcadoiro, e tras sacar da auga a nosa canoa, os nosos amigos imitáronnos.
Alí tendidos, mirando ao ceo, contámoslles a nosa pequena aventura, mentres comiamos galletas de chocolate e bebiamos Coca Cola, repoñéndonos entre risas daquela esgotadora xornada.

Piccolo Tomás

Gala Dacosta Diehl

A primeira vez que falei con Tomás era de noite.
A viaxe estaba sendo do máis pracenteira; visitaramos Roma, que eu tanto desexaba coñecer, e despois instalarámosnos naquel idílico hotel de Paestum.
El xa rematara de cear, pero nós aínda non comezaramos.
O camareiro, que era moi simpático, quíxonos amosar o seu entusiasmo ao ver que eramos españois, e exclamou: “Viva la Espagna!”.
Entón, Tomás, dende a súa mesa, contestou: “Viva la Espagna? Non! Viva l' Italia!”. Todo o restaurante riu con aquel comentario. Eu non imaxinaría que aquel italiano de orixe belga se fose namorar de min, sobre todo porque tiña cinco anos.
Ao día seguinte, pola mañá, o mesmo camareiro da noite anterior serviunos o almorzo.
Notaba as miradas dos demais hóspedes do hotel cravándose sobre min como espadas. Non eran miradas de reproche nin nada polo estilo.
Tan só ollos curiosos que buscaban un entretemento.
E o entretemento era eu, que me convertera no divertimento daquel lugar.
O pequeno Tomás anunciara que eu era a súa moza, e o rumor estendérase a unha velocidade abraiante.
Durante a miña estancia en Paestum tiven a ese neno pegado a min como unha lapa. Sempre me topaba con el, fixera o que fixese.
Cando lía no xardín, cando ceaba ou cando ía á praia.
A mañá do meu retorno foi un momento tráxico para o pequeno Tomás.
Recordo que o día amencera más fresco que de costume.
O xardín estaba coidado ata o máis mínimo detalle, os piñeiros mecían o vento entre as súas ramas ata convertelo nun suave murmurio, e ao lonxe distinguíase o xemido do mar e as ondas rompendo á súa beira.
Todo o mundo estaba expectante. Tomás saudoume coa súa acostumada vitalidade, pero eu tiven que dicirlle a verdade.
— Adeus, Tomás— despedinme. Debeu notar o meu ton de voz afectado e pareceu estrañarse.
— Adeus. Entón, ¿mañá véxote?— preguntou confuso e inocente.
— Non, Tomás— intentaba ser explícita—. Mañá non me verás-custábame moito expresarme no meu pésimo italiano.
— Hoxe vanse. Vanse á súa casa, a España-aclarou o seu pai.
O pobre Tomás quedou aflixido. Sen dicir nada, achegouse a min. Eu aniqueime, e o pobre acariñoume o pelo, mentres balbucía, consternado.
Non dixo nada máis. Miroume cunha expresión inefable.
Afasteime, díxenlle adeus coa man e subín ao coche.
Cando o coche saía pola entrada, escoitei un berro:
— Adeus, Gala! Viva la Espagna!
Non souben a expresión da súa cara porque non mirei atrás. Dábame demasiada pena o pequeno Tomás.

As bruxas de Salem

Grupo Arjé Teatro

Arthur Miller (1915-2005)

O dramaturgo estadounidense Arthur Miller escribiu As bruxas de Salem (The Crucible) en 1952. A obra, estreada ao ano seguinte, está baseada nos feitos que rodearon aos xuízos de bruxas que houbo en Salem, Massachusetts, en 1692. Miller escribiu sobre o aquel feito histórico como unha alegoría do macarthismo que estaba a marcar aquela década no seus país. A particular “caza de bruxas” do senador McCarthy (da que o propio escritor foi vítima) estivo dirixida indiscriminadamente a todo aquela persoa que era sospeitosa de comunismo. Entre 1950 e 1956 houbo un longo e escandaloso proceso de delacións, acusacións infundadas, denuncias, interrogatorios, procesos irregulares e listaxes negras.

 O grupo Arjé Teatro do IES Breamo de Pontedeume, formado en 1998, da man de Fernando Querol e Javier de Melo, trouxo con éxito ao noso centro co título de As bruxas unha súa adaptación desta traxedia moderna de Miller.

  
Os alumnos de 1º B de bacharelato do noso instituto escribiron as seguintes recensións:

--------------------------------------------------

LUCÍA CASTRO e IRIA FRAGUELA
Organizada polos departamentos de Lingua Galega e Literatura, Lingua Castelá, Equipo de Normalización Lingüística, Biblioteca e Vicedirección tivo lugar o 1 de outubro a representación de As bruxas de Salem no Salón de Actos do noso instituto. O alumnado de 1º de bacharelato ofrécenos as súas impresións sobre a mesma nesta escolma: Entramos no salón cunha grande escuridade; sentámonos e, de súpeto, vimos a unha muller no escenario preto dunha fogueira. Soaba música e comezaron a entrar outras mulleres que se puxeron a bailar como nun ritual para invocar o demo. Niso consistiu a historia, no ritual e nas súas consecuencias, rematando co aforcamento de todos os seguidores de Lucifer. Esta historia é unha traxedia baseada en feitos reais.

--------------------------------------------------

 YANGJING ZHENG
Onte, 1 de outubro, fomos todos os alumnos de primeiro de bacharelato ao Salón de Actos do Instituto a ver unha obra teatral, As bruxas de Salem, representada por mozos e mozas da nosa idade. A actuación foi espectacular, gustoume moito. Impresionoume que sexan mozos e mozas que aínda están estudando, porque parecían xa actores profesionais.
--------------------------------------------------

MARCO RODRÍGUEZ CASTRO
Comezou a obra cunha persoa no centro e unhas rapazas bailando, pedindo coma tolas estar cos seus mozos. Isto fíxome dicir: “que longo se me vai facer!” Mais, co apagado de luces e o cambio de escenario, cambiou completamente a expresión facial dos nosos rostros, xa que empezaron os berros e a posesión satánica, máis propios da nena do exorcista que dunha obra de teatro. Mantívenme atento á obra. A segunda parte foi máis lenta para min, pero era a máis curta. Un actor que interpretou a John tivo un papel de home duro e chulo, mais cun bo corazón, que fixo ganarse as simpatías de moitas rapazas do salón. A terceira parte foi a que máis me fixo pensar na obra. Imaxinaba como fora na vida real esta historia, porque aínda que tivera diálogos propios da época e pegaran ás mulleres, non o daba imaxinado.
--------------------------------------------------

LOIS RICO OCAMPO
Fomos introducidos nela cunhas prometedoras palabras de que non nos ía deixar indiferentes, o que sería todo un logro, xa que o teatro non interesa moito a rapaces de dezaseis anos. Pero así foi... Resultou incríbel como persoas da nosa mesma idade foron capaces de derrubar as fronteiras da vergoña, interpretando o seu papel, aínda a pesar dos risos momentáneos do público. Conseguiron tamén que reflexionásemos tamén sobre se nós podemos ser dalgunha forma, incluso sen decatarnos, partícipes nalgunha caza de bruxas.
 --------------------------------------------------

IRENE FILGUEIRA LOUREIRO
A historia estaba ben, pero creo que o máis interesante era a mensaxe que o texto daba. Como poden acabar as sociedades se se seguen ao pé da letra supersticións e mitos. Impactoume saber que naquela época era máis importante condenar a un posible culpable para dar exemplo que tratar de descubrir a verdade e chegar ao fondo do asunto. Considerábanse delitos cousas que non facían dano a ninguén, como por exemplo bailar.
--------------------------------------------------

EVA RODRÍGUEZ VILARIÑO
  As bruxas de Salem de Arthur Miller é unha obra ambientada na América do leste, cos primeiros colonos, e é unha denuncia á condena das mulleres da época por ser supostamente bruxas. Tamén contén unha crítica á conduta extremadamente relixiosa da xente. Ambientada nunha pequena aldea chamada Salem, unhas rapazas fan unha trasnada que lles acaba saíndo cara e acaba morrendo xente inocente pola súa culpa. A representación foi excelente, tendo en conta que se trataba de alumnado dun instituto. Incluso unha morte ao final da obra foi para quitarse o sombreiro.